جراحی هموروئید؛ روش‌ها، عوارض و مراقبت بعد از عمل

درد، خونریزی، تورم و احتباس ادرار از عوارض شناخته‌شده روزها و هفته‌های اول بعد از جراحی هستند. برخی عوارض دیرتر ایجاد می‌شوند و به تکنیک جراحی، میزان برداشت بافت و شرایط خود بیمار ارتباط دارند.

تنگی مقعد

برداشت بیش از حد پوست یا مخاط و ایجاد اسکار (بافت جوشگاهی) می‌تواند باعث تنگی کانال مقعد شود. این عارضه ممکن است با سختی دفع، درد یا تغییر شکل مدفوع همراه باشد.

بی‌اختیاری مدفوع یا نشت گاز

اختلال کنترل گاز یا مدفوع پس از جراحی ممکن است ایجاد شود، اما عارضه شایعی نیست. آسیب مستقیم به اسفنکتر یا دستکاری غیرضروری عضله می‌تواند یکی از عوامل مؤثر باشد.

به همین دلیل، حفظ اسفنکتر و برداشت دقیق بافت هموروئیدی اهمیت دارد. البته هر مورد بی‌اختیاری پس از عمل الزاماً ناشی از تکنیک جراحی نیست؛ آسیب قبلی اسفنکتر، جراحی‌های قبلی، زایمان و برخی بیماری‌های زمینه‌ای نیز می‌توانند در عملکرد دفع نقش داشته باشند.

یک متاآنالیز بزرگ در سال ۲۰۲۵ که بیش از ۳۱ هزار بیمار را بررسی کرد، نشان داد بی‌اختیاری پس از هموروئیدکتومی اکسیزیونال و هموروئیدوپکسی استپلری در مجموع نسبتاً کم‌شیوع است؛ بنابراین نباید این عارضه را به‌عنوان پیامد معمول جراحی به بیمار معرفی کرد.

عود هموروئید

عود هموروئید فقط به مهارت جراح وابسته نیست؛ نوع هموروئید، میزان پرولاپس، شدت بیماری و روش درمان نیز در احتمال عود نقش دارند. روش‌هایی که بیشتر با هدف کوچک‌کردن یا بالا کشیدن بافت انجام می‌شوند، ممکن است در برخی بیماران نسبت به هموروئیدکتومی برداشتنی با احتمال عود بیشتری همراه باشند. به همین دلیل، انتخاب روش باید با توجه به الگوی بیماری و میزان پرولاپس انجام شود، نه صرفاً بر اساس کم‌دردتر بودن یا کوتاه‌تر بودن دوره نقاهت.