بسیاری از بیمارانی که برای اولین بار به مطب مراجعه میکنند، صحبتشان را با یک جمله مشابه آغاز میکنند:
«دکتر، چند وقتی است یک برجستگی در کشاله ران یا اطراف نافم ایجاد شده؛ وقتی دراز میکشم کوچکتر میشود، اما موقع ایستادن یا بلند کردن وسیله سنگین دوباره بیرون میزند. آیا خطرناک است؟»
این سؤال را بارها از بیمارانم شنیدهام و پاسخ آن، به نوع فتق، اندازه آن و شرایط هر فرد بستگی دارد.
فتق یا هرنی (Hernia) از بیماریهایی است که معمولاً بهصورت ناگهانی ایجاد نمیشود. در بسیاری از افراد، دیواره عضلات شکم بهمرور زمان ضعیف میشود و بخشی از بافت چربی یا حتی روده از این نقطه ضعیف بیرون میزند. نتیجه آن، همان برآمدگی یا تودهای است که بیمار زیر پوست احساس میکند.
در مراحل اولیه، ممکن است این برجستگی فقط هنگام سرفه، زور زدن یا فعالیت بدنی دیده شود و هیچ درد قابل توجهی هم نداشته باشد. همین موضوع باعث میشود بسیاری از افراد تصور کنند مشکل مهمی نیست و درمان را ماهها یا حتی سالها به تعویق بیندازند.
اما واقعیت این است که فتق برخلاف تصور رایج، خودبهخود درمان نمیشود. حتی اگر در ابتدا درد نداشته باشد، به مرور زمان ممکن است بزرگتر شود و در بعضی موارد، عوارضی ایجاد کند که نیاز به جراحی اورژانسی داشته باشد.
در این مقاله تلاش میکنم بر اساس تجربه جراحی بیماران مبتلا به فتق، به مهمترین سؤالاتی که معمولاً قبل از درمان مطرح میشوند پاسخ بدهم؛ از اینکه فتق دقیقاً چیست و چرا ایجاد میشود تا روشهای جراحی، دوران نقاهت، احتمال عود و نکاتی که قبل از تصمیمگیری باید بدانید.
برای اینکه بدانیم چرا فتق به وجود میآید، ابتدا باید ساختار دیواره شکم را بشناسیم.
عضلات و لایههای مختلف دیواره شکم، مانند یک دیواره محافظ، اندامهای داخلی را در جای خود نگه میدارند. زمانی که بخشی از این دیواره ضعیف شود یا در آن شکافی ایجاد شود، ممکن است قسمتی از چربی داخل شکم یا حتی بخشی از روده از همان نقطه بیرون بزند. به این وضعیت فتق گفته میشود.
به زبان ساده، فتق را میتوان شبیه پارگی کوچکی در یک پارچه محکم تصور کرد. تا زمانی که فشار زیادی به آن وارد نشود، شاید مشکل چندانی ایجاد نکند؛ اما با گذشت زمان، این پارگی معمولاً بزرگتر میشود و احتمال بیرونزدگی بافتهای داخلی نیز افزایش پیدا میکند.
نکته مهم اینجاست که خود فتق یک بیماری عفونی یا سرطانی نیست، اما اگر درمان آن به تعویق بیفتد، ممکن است به مشکلی تبدیل شود که حتی جریان خون بخشی از روده را مختل کند. در چنین شرایطی، بیمار به جراحی فوری نیاز خواهد داشت.
در بسیاری از بیماران، نمیتوان فقط یک علت مشخص برای ایجاد فتق پیدا کرد. معمولاً مجموعهای از عوامل باعث ضعیف شدن دیواره شکم و افزایش فشار داخل شکم میشوند.
برای مثال، گاهی یک فرد سالها بدون مشکل زندگی میکند، اما پس از یک دوره سرفههای شدید، افزایش وزن یا بلند کردن مکرر اجسام سنگین، متوجه ایجاد یک برجستگی در کشاله ران یا اطراف ناف میشود.
در تجربه بالینی، عواملی که بیشتر از سایر موارد در ایجاد فتق نقش دارند عبارتاند از:
البته داشتن یکی یا حتی چند مورد از این عوامل به این معنا نیست که فرد حتماً دچار فتق خواهد شد، اما احتمال بروز آن را افزایش میدهد.
یکی از باورهای اشتباهی که زیاد با آن روبهرو میشوم این است که بعضی بیماران میگویند: «دکتر، دیروز یک وسیله سنگین بلند کردم و همان لحظه فتق ایجاد شد.»
در بسیاری از موارد، واقعیت کمی متفاوت است. معمولاً ضعف دیواره شکم از مدتها قبل وجود داشته و بلند کردن جسم سنگین فقط باعث شده فتق برای اولین بار خودش را نشان دهد. به همین دلیل، بعد از ایجاد فتق، صرفاً استراحت یا استفاده از دارو نمیتواند این ضعف را ترمیم کند.
وقتی از فتق صحبت میکنیم، منظور فقط یک بیماری با یک شکل مشخص نیست. فتق بسته به محل ایجاد آن، علائم، روش درمان و حتی احتمال عوارض، انواع مختلفی دارد.
شناخت نوع فتق اهمیت زیادی دارد، زیرا تصمیمگیری درباره زمان جراحی و انتخاب روش درمان تا حد زیادی به همین موضوع بستگی دارد.
در ادامه با شایعترین انواع فتق آشنا میشویم.
اگر بخواهم شایعترین نوع فتقی را که در مطب و اتاق عمل با آن روبهرو میشوم نام ببرم، بدون تردید فتق کشاله ران در صدر فهرست قرار میگیرد.
این نوع فتق زمانی ایجاد میشود که بخشی از بافت چربی یا روده از ناحیه ضعیفشده کشاله ران بیرون بزند. این مشکل در آقایان بسیار شایعتر از خانمهاست، هرچند در زنان نیز ممکن است دیده شود.
بیشتر بیماران ابتدا فقط یک برجستگی کوچک مشاهده میکنند که هنگام ایستادن، سرفه یا فعالیت بدنی واضحتر میشود و هنگام دراز کشیدن کاهش پیدا میکند. با گذشت زمان، این برجستگی ممکن است بزرگتر شود یا با درد و احساس کشیدگی همراه باشد.
یکی دیگر از انواع شایع، فتق ناف است. در این حالت، ضعف دیواره شکم در اطراف ناف ایجاد میشود و بخشی از بافت داخلی از این ناحیه بیرون میزند.
فتق ناف هم در کودکان دیده میشود و هم در بزرگسالان، اما علت و نحوه درمان آن در این دو گروه با یکدیگر متفاوت است. در بزرگسالان، عواملی مانند چاقی، بارداری یا افزایش فشار داخل شکم میتوانند احتمال ایجاد این نوع فتق را بیشتر کنند.
یکی از دلایلی که باعث میشود بعضی از بیماران دیر برای درمان مراجعه کنند، این است که تصور میکنند فتق همیشه با درد شدید همراه است. در حالی که در بسیاری از موارد، اولین علامت فتق یک برجستگی کوچک و بدون درد است.
این برجستگی ممکن است فقط هنگام ایستادن، سرفه کردن، خندیدن یا بلند کردن اجسام سنگین دیده شود و زمانی که فرد دراز میکشد، کوچکتر شود یا حتی کاملاً از بین برود. همین موضوع باعث میشود برخی افراد تصور کنند مشکل برطرف شده است، در حالی که ضعف دیواره شکم همچنان وجود دارد.
با پیشرفت بیماری، ممکن است علائم دیگری نیز ظاهر شوند. شایعترین نشانههایی که در بیماران مبتلا به فتق مشاهده میکنم عبارتاند از:
شدت این علائم در همه افراد یکسان نیست. بعضی بیماران فقط یک برآمدگی کوچک دارند و هیچ ناراحتی خاصی احساس نمیکنند، در حالی که برخی دیگر حتی با فعالیتهای معمول روزانه دچار درد میشوند.
خیر.
همه برجستگیهای شکم یا کشاله ران ناشی از فتق نیستند. تودههای چربی (لیپوم)، بزرگ شدن غدد لنفاوی، کیستها یا حتی برخی بیماریهای دیگر نیز میتوانند ظاهری شبیه فتق ایجاد کنند.
به همین دلیل، تشخیص قطعی فقط با مشاهده ظاهر برجستگی امکانپذیر نیست. در بسیاری از موارد، معاینه دقیق توسط جراح کافی است و در صورت نیاز، سونوگرافی یا سایر روشهای تصویربرداری نیز برای تأیید تشخیص درخواست میشود.
به بیمارانم همیشه توصیه میکنم اگر هرگونه برجستگی جدید در شکم یا کشاله ران مشاهده کردند، بهجای جستجو در اینترنت و حدس زدن علت، برای معاینه مراجعه کنند. تشخیص زودهنگام، تصمیمگیری درباره درمان را بسیار سادهتر میکند.
گاهی بیماری با نگرانی زیاد وارد مطب میشود و تصور میکند هر تودهای که در شکم احساس کرده، حتماً فتق است. از طرف دیگر، بیمارانی را هم دیدهام که ماهها با یک فتق واقعی زندگی کردهاند و چون درد نداشتهاند، آن را جدی نگرفتهاند.
به همین دلیل، هیچوقت تنها بر اساس ظاهر یا درد نمیتوان درباره وجود یا عدم وجود فتق قضاوت کرد. معاینه بالینی، همچنان مهمترین قدم برای رسیدن به تشخیص صحیح است.
یکی از مهمترین نکاتی که لازم است هر بیمار بداند این است که خود فتق همیشه یک وضعیت اورژانسی نیست، اما ممکن است به یک وضعیت اورژانسی تبدیل شود.
در مراحل اولیه، معمولاً فتق بهراحتی به داخل شکم برمیگردد و جریان خون بافت بیرونزده طبیعی است. اما اگر بخشی از روده یا بافت چربی در محل فتق گیر کند و دیگر به داخل شکم بازنگردد، شرایط متفاوت خواهد شد.
در این حالت، اگر جریان خون آن قسمت نیز مختل شود، بافت ممکن است دچار آسیب شود و بیمار به جراحی فوری نیاز پیدا کند.
به همین دلیل، نادیده گرفتن علائم یا به تعویق انداختن درمان همیشه تصمیم درستی نیست.
گاهی فتق به مرحلهای میرسد که دیگر برجستگی ایجادشده به داخل شکم برنمیگردد؛ حتی اگر بیمار دراز بکشد یا با دست بهآرامی آن را به داخل فشار دهد.
به این وضعیت، گیر افتادن فتق گفته میشود.
در این مرحله، ممکن است بیمار علاوه بر وجود برجستگی، درد بیشتری نیز احساس کند. اگرچه همه فتقهای گیر افتاده اورژانسی نیستند، اما این وضعیت باید هرچه سریعتر توسط جراح بررسی شود؛ زیرا احتمال پیشرفت به مرحله خطرناکتر وجود دارد.
اگر بافت گیر افتاده در محل فتق، خونرسانی خود را از دست بدهد، وضعیتی ایجاد میشود که به آن فتق مختنق (Strangulated Hernia) گفته میشود.
این حالت یک اورژانس واقعی جراحی است و تأخیر در درمان میتواند باعث آسیب یا حتی از بین رفتن بخشی از روده شود.
خوشبختانه این عارضه در همه بیماران رخ نمیدهد، اما آگاهی از علائم هشداردهنده آن اهمیت زیادی دارد.
اگر فتق با هر یک از علائم زیر همراه شود، بهتر است بدون تأخیر به پزشک یا مرکز درمانی مراجعه کنید:
وجود این علائم همیشه به معنای فتق مختنق نیست، اما بررسی فوری آنها ضروری است تا در صورت نیاز، درمان در زمان مناسب انجام شود.
متأسفانه باید بگویم که هیچ دارو، پماد، ورزش یا رژیم غذایی نمیتواند سوراخ یا ضعف ایجادشده در دیواره شکم را ترمیم کند.
ممکن است با کاهش فعالیت، استفاده از مسکن یا تغییر سبک زندگی، علائم فتق برای مدتی کمتر شوند، اما خود فتق از بین نمیرود.
گاهی هم بیماران درباره استفاده از فتقبند سؤال میکنند. فتقبند ممکن است در بعضی افراد و در شرایط خاص، بهطور موقت احساس راحتی بیشتری ایجاد کند، اما درمان محسوب نمیشود و نمیتواند جایگزین جراحی باشد.
به همین دلیل، اگر فتق علامتدار باشد یا احتمال ایجاد عارضه وجود داشته باشد، جراحی تنها درمان قطعی خواهد بود.
پاسخ این سؤال به نوع فتق، اندازه آن، علائم بیمار، سن، بیماریهای زمینهای و احتمال بروز عوارض بستگی دارد.
در بسیاری از بیماران، بهویژه زمانی که فتق باعث درد، محدودیت فعالیت یا بزرگتر شدن تدریجی برجستگی شده باشد، جراحی بهترین انتخاب است.
اما در برخی شرایط خاص، ممکن است پس از معاینه، تصمیم گرفته شود که بیمار فقط تحت نظر باشد و فعلاً نیازی به جراحی نداشته باشد.
به همین دلیل، تصمیم برای عمل را نمیتوان فقط بر اساس نتیجه سونوگرافی یا اندازه فتق گرفت؛ بلکه شرایط هر بیمار باید بهصورت جداگانه ارزیابی شود.
هدف اصلی جراحی، فقط برداشتن برجستگی نیست. در واقع، جراح باید بافت بیرونزده را به محل طبیعی خود بازگرداند و مهمتر از آن، ضعف ایجادشده در دیواره شکم را ترمیم کند. اگر این بخش بهدرستی ترمیم نشود، احتمال بازگشت فتق در آینده افزایش پیدا میکند.
امروزه جراحی فتق معمولاً با یکی از دو روش باز یا لاپاراسکوپی انجام میشود. انتخاب هر روش به عواملی مانند نوع فتق، اندازه آن، سابقه جراحیهای قبلی، شرایط عمومی بیمار و نظر جراح بستگی دارد.
در هر دو روش، هدف نهایی یکسان است؛ اما مسیر رسیدن به آن متفاوت خواهد بود.
جراحی باز، سالهاست که بهعنوان یکی از روشهای استاندارد درمان فتق انجام میشود و هنوز هم در بسیاری از بیماران بهترین انتخاب است.
در این روش، برشی روی محل فتق ایجاد میشود تا جراح بتواند به ناحیه آسیبدیده دسترسی مستقیم داشته باشد. پس از بازگرداندن بافت بیرونزده به داخل شکم، دیواره ضعیف ترمیم میشود و در بسیاری از موارد، برای افزایش استحکام آن از مش جراحی استفاده میشود.
بسته به نوع فتق و شرایط بیمار، این عمل ممکن است با بیهوشی عمومی، بیحسی نخاعی یا حتی بیحسی موضعی انجام شود.
اگرچه دوران نقاهت جراحی باز معمولاً کمی طولانیتر از لاپاراسکوپی است، اما همچنان یکی از روشهای بسیار مؤثر و قابل اعتماد برای درمان فتق محسوب میشود.
در سالهای اخیر، جراحی لاپاراسکوپی فتق به یکی از روشهای پرکاربرد تبدیل شده است؛ بهویژه در بیمارانی که شرایط مناسبی برای این تکنیک دارند.
در این روش، به جای ایجاد یک برش بزرگ، چند برش کوچک روی شکم ایجاد میشود. سپس دوربین ظریفی وارد حفره شکم میشود و تصویر با بزرگنمایی بالا روی مانیتور نمایش داده میشود. جراح با استفاده از ابزارهای مخصوص، فتق را ترمیم کرده و در صورت نیاز، مش را در محل مناسب قرار میدهد.
به دلیل کوچک بودن برشها، بسیاری از بیماران درد کمتری را تجربه میکنند و معمولاً زودتر به فعالیتهای روزمره بازمیگردند.
البته این موضوع به این معنا نیست که لاپاراسکوپی همیشه از جراحی باز بهتر است. هر بیمار شرایط خاص خود را دارد و انتخاب روش مناسب باید بر اساس معاینه و ارزیابی دقیق انجام شود.
گاهی بیماران با این ذهنیت مراجعه میکنند که حتماً باید لاپاراسکوپی انجام دهند، چون تصور میکنند روش باز قدیمی و نامناسب است.
واقعیت این است که بهترین روش جراحی، روشی است که برای همان بیمار بیشترین ایمنی و بهترین نتیجه را داشته باشد.
در بعضی از فتقهای کوچک، جراحی باز میتواند نتیجهای کاملاً مطلوب ایجاد کند. از سوی دیگر، در برخی بیماران، لاپاراسکوپی مزایای بیشتری دارد. بنابراین، انتخاب روش درمان نباید بر اساس تبلیغات یا توصیه اطرافیان باشد، بلکه باید متناسب با شرایط واقعی هر بیمار انجام شود.
یکی از موضوعاتی که معمولاً بیماران قبل از جراحی درباره آن جستجو میکنند، مش جراحی است.
مش یک شبکه ظریف و زیستسازگار است که برای تقویت دیواره ضعیف شکم استفاده میشود. پس از قرار گرفتن در محل مناسب، بافتهای بدن بهتدریج در اطراف آن رشد میکنند و استحکام بیشتری در ناحیه ترمیمشده ایجاد میشود.
هدف از استفاده از مش، کاهش فشار روی بخیهها و کم کردن احتمال بازگشت فتق در آینده است.
به همین دلیل، در بسیاری از جراحیهای فتق بزرگسالان، استفاده از مش بهعنوان بخشی از درمان استاندارد در نظر گرفته میشود.
خیر.
برای مثال، در برخی فتقهای کوچک، بعضی از فتقهای کودکان یا شرایطی که احتمال عفونت بالا باشد، ممکن است جراح تصمیم بگیرد از روش دیگری برای ترمیم استفاده کند.
به همین دلیل، تصمیم نهایی درباره استفاده از مش، پس از بررسی نوع فتق، اندازه آن و شرایط بیمار گرفته میشود.
گاهی در اینترنت مطالبی درباره عوارض مش خوانده میشود و همین موضوع باعث نگرانی بیماران میشود.
واقعیت این است که مشهای امروزی با استانداردهای پزشکی تولید میشوند و سالهاست در سراسر دنیا با نتایج بسیار خوبی مورد استفاده قرار میگیرند. البته مانند هر وسیله پزشکی دیگری، ممکن است در موارد نادر عوارضی ایجاد شود، اما در بیشتر بیماران، مزایای استفاده از مش در کاهش احتمال عود فتق، بهمراتب بیشتر از خطرات احتمالی آن است.
این سؤال کاملاً منطقی است، زیرا هیچ بیماری دوست ندارد بعد از تحمل جراحی، دوباره با همان مشکل روبهرو شود.
واقعیت این است که هیچ روش جراحی نمیتواند بازگشت فتق را با احتمال صفر تضمین کند. اما با انتخاب روش مناسب، انجام صحیح جراحی و رعایت مراقبتهای بعد از عمل، احتمال عود در بیشتر بیماران پایین است.
در تجربه من، عواملی که بیش از همه میتوانند خطر بازگشت فتق را افزایش دهند عبارتاند از:
به همین دلیل، نتیجه جراحی فقط به اتاق عمل وابسته نیست؛ همکاری بیمار در دوران نقاهت نیز نقش مهمی در موفقیت بلندمدت درمان دارد.
جراحی فتق از رایجترین اعمال جراحی عمومی است و در بیشتر بیماران بدون مشکل خاصی انجام میشود. با این حال، مانند هر عمل جراحی دیگری، احتمال بروز برخی عوارض وجود دارد.
ممکن است در مواردی، بیمار با مشکلاتی مانند خونریزی، عفونت محل جراحی، تجمع مایع زیر پوست، درد موقت یا بیحسی خفیف در اطراف محل عمل روبهرو شود. در موارد نادر نیز ممکن است عود فتق یا عوارض دیگری رخ دهد که نیاز به بررسی و درمان داشته باشند.
خوشبختانه با انتخاب روش مناسب، رعایت اصول جراحی و انجام مراقبتهای پس از عمل، احتمال بروز این مشکلات در بیشتر بیماران پایین است.
وقتی تصمیم به انجام جراحی گرفته میشود، یکی از نگرانیهای بیماران این است که آیا قبل از عمل باید کار خاصی انجام دهند یا خیر.
واقعیت این است که بخش مهمی از موفقیت جراحی، قبل از ورود به اتاق عمل رقم میخورد. به همین دلیل، پیش از عمل ابتدا وضعیت عمومی سلامت بیمار بررسی میشود. اگر بیماریهایی مانند دیابت، فشار خون، مشکلات قلبی یا بیماریهای ریوی وجود داشته باشد، لازم است قبل از جراحی تا حد امکان کنترل شوند.
همچنین اگر داروهایی مانند آسپرین، وارفارین، کلوپیدوگرل یا سایر داروهای رقیقکننده خون مصرف میکنید، حتماً پزشک را مطلع کنید. در بعضی موارد لازم است این داروها با نظر پزشک، چند روز قبل از عمل بهطور موقت قطع یا جایگزین شوند.
معمولاً از چند ساعت قبل از جراحی نیز باید ناشتا باشید تا بیهوشی با ایمنی بیشتری انجام شود. زمان دقیق ناشتا بودن را تیم درمان به شما اطلاع خواهد داد.
نتیجه جراحی فقط به مهارت جراح وابسته نیست؛ رعایت توصیههای بعد از عمل نیز نقش مهمی در جلوگیری از عوارض و کاهش احتمال عود فتق دارد.
طبیعی است که در روزهای اول، کمی درد، احساس کشیدگی یا سوزش در محل جراحی وجود داشته باشد. این علائم معمولاً با داروهای تجویز شده کنترل میشوند و بهتدریج کاهش پیدا میکنند.
یکی از توصیههایی که همیشه به بیمارانم دارم، شروع راه رفتن آرام در اولین فرصت پس از جراحی است. این کار به کاهش احتمال لخته شدن خون، بهبود عملکرد روده و تسریع روند بهبودی کمک میکند.
در هفتههای اول، بهتر است فعالیتهای روزمره را بهآرامی از سر بگیرید، اما از بلند کردن اجسام سنگین، ورزشهای شدید و هر کاری که فشار زیادی به عضلات شکم وارد میکند، خودداری کنید.
همچنین لازم است محل جراحی تمیز و خشک نگه داشته شود و داروها دقیقاً طبق دستور مصرف شوند.
اگر هر یک از علائم زیر ایجاد شد، بهتر است با پزشک تماس بگیرید:
رسیدگی زودهنگام به این علائم میتواند از بروز مشکلات جدیتر جلوگیری کند.
پاسخ این سؤال برای همه افراد یکسان نیست. در بیشتر بیمارانی که جراحی بدون مشکل انجام میشود، فعالیتهای سبک روزانه طی چند روز قابل انجام است. افرادی که شغل اداری یا فعالیت بدنی سبک دارند، معمولاً پس از یک تا دو هفته میتوانند به محل کار بازگردند.
اما اگر شغل شما نیاز به بلند کردن اجسام سنگین یا فعالیت بدنی شدید دارد، ممکن است لازم باشد چند هفته بیشتر صبر کنید. درباره زمان دقیق بازگشت به کار یا ورزش، همیشه نظر جراح بر شرایط عمومی بیماران ارجح است.
پاسخ این سؤال برای همه افراد یکسان نیست. در بیشتر بیمارانی که جراحی بدون مشکل انجام میشود، فعالیتهای سبک روزانه طی چند روز قابل انجام است. افرادی که شغل اداری یا فعالیت بدنی سبک دارند، معمولاً پس از یک تا دو هفته میتوانند به محل کار بازگردند.
اما اگر شغل شما نیاز به بلند کردن اجسام سنگین یا فعالیت بدنی شدید دارد، ممکن است لازم باشد چند هفته بیشتر صبر کنید. درباره زمان دقیق بازگشت به کار یا ورزش، همیشه نظر جراح بر شرایط عمومی بیماران ارجح است.
از سؤالات رایج بیماران، هزینه جراحی فتق است. با این حال، نمیتوان برای همه افراد یک رقم ثابت اعلام کرد؛ زیرا شرایط هر بیمار با دیگری متفاوت است.
عواملی مانند نوع فتق، اندازه آن، روش جراحی (باز یا لاپاراسکوپی)، استفاده یا عدم استفاده از مش، وضعیت عمومی بیمار، مدت بستری، مرکز درمانی و پوشش بیمه، همگی میتوانند بر هزینه نهایی تأثیر بگذارند.
به همین دلیل، پس از معاینه و بررسی مدارک پزشکی، میتوان برآورد دقیقتری از هزینه درمان ارائه داد.
خیر. فتقبند ممکن است در بعضی افراد، بهطور موقت احساس راحتی بیشتری ایجاد کند، اما نمیتواند ضعف دیواره شکم را ترمیم کند و جایگزین جراحی نیست.
زمان دقیق به وضعیت بیمار و نوع جراحی بستگی دارد، اما معمولاً زمانی که درد بهخوبی کنترل شده باشد، بیمار بتواند بهراحتی حرکت کند و مصرف داروهای خوابآور را قطع کرده باشد، امکان رانندگی وجود دارد. بهتر است این موضوع با نظر جراح انجام شود.
بله. در مواردی که از مش استفاده میشود، این شبکه برای تقویت دائمی دیواره شکم در محل باقی میماند و معمولاً نیازی به خارج کردن آن نیست.
فتق از آن دسته بیماریهایی است که معمولاً با گذشت زمان کوچکتر یا سادهتر نمیشود. بسیاری از بیمارانی که امروز برای درمان مراجعه میکنند، ماهها یا حتی سالها قبل متوجه یک برجستگی کوچک شده بودند، اما چون درد شدیدی نداشتند، آن را جدی نگرفتند.
تجربه من نشان داده است که تصمیمگیری در زمان مناسب، معمولاً باعث میشود جراحی سادهتر انجام شود و بیمار دوران نقاهت کوتاهتر و کمدردسرتری را پشت سر بگذارد. در مقابل، به تعویق انداختن درمان در بعضی موارد میتواند احتمال بروز عوارض و حتی نیاز به جراحی اورژانسی را افزایش دهد.
اگر متوجه برجستگی در کشاله ران، اطراف ناف یا محل جراحی قبلی شدهاید، یا هنگام فعالیت و بلند کردن اجسام احساس درد و فشار دارید، بهتر است ابتدا معاینه شوید. گاهی یک معاینه ساده میتواند مشخص کند که آیا فتق وجود دارد، به درمان نیاز دارد یا تنها باید تحت نظر باشد.
